Na een aantal jaar in loondienst had het management één ding feilloos door: ik had het talent om mezelf compleet over de kop te werken. Dat zag er ongeveer zo uit: ”Zeg Chantal, we openen binnenkort een nieuwe vestiging. Kun jij het personeel dat daar komt te staan inwerken de aankomende 6 maanden? Het zijn er maar 16”… Natuurlijk deed Chantal dat (bovenop de 28 die ik al had). Volgende vraag: ”Zeg Chantal, de bedrijfsleiding van de vestiging in Rotterdam is ermee gestopt. Kun jij die vestiging erbij nemen zolang er nog geen nieuwe leiding is aangenomen?” Welja, waarom ook niet. Ik laat iemand ook niet in de kou staan hé.

Na een aantal jaar had ik verantwoording over 3 vestigingen, inclusief 70 man personeel én alle administratieve werkzaamheden achter de schermen. En ik hou niet van half werk leveren dus alles moet goed uitgevoerd, netjes, gestructureerd en veilig achter gelaten worden. Toen was Chantal moe. En die conclusie trok ik niet eens omdat mijn oogleden op mijn enkels hingen, maar omdat ik gewoon een foutje maakte… een heel simpel en makkelijk te voorkomen foutje waar ik ieder ander echt voor op het matje had geroepen om te vragen wat ze er zelf nou eigenlijk van vinden… Ik wist dat ik toch even met het management moest gaan babbelen, en dan niet eens met de intentie om fulltime thuis te gaan zitten, maar om het ietsje rustiger aan te kunnen doen. Na aangegeven te hebben dat ik toch wel ietsje meer vrije tijd nodig had om bij te tanken, kreeg ik het antwoord: ”je bent pas 24, hoe kun je nou zo moe zijn?” Poeh, was dat even geen handige opmerking van die beste man… Mijn reactie daarop was uiteraard een tikje oververhit en ik ben zelfs mijn stem gaan verheffen met als tegenreactie: ”je hoeft niet zo te schreeuwen”. Toen wist ik genoeg. Dit gesprek ging nergens meer heen.

Dit was tevens mijn signaal dat ik moest stoppen met deze manier van werken/leven en ik heb dan ook per direct mijn ontslag ingediend. Sowieso had ik soms wat moeite met de hele scene waarin mensen zich niet uitspreken, achter elkaars rug om klagen en elkaar vervolgens het handje boven het hoofd houden. En met ” wat moeite” bedoel ik dat ik compleet het tegenovergestelde ben en dus moeite had met aanpassen aan die omgeving. Ik had ruim 170 vrije uren opgebouwd, dus ik kon een aantal maanden uitpuffen en bedenken wat ik dan in vredesnaam nu weer moest gaan doen… Loondienst was wat mij betreft geen optie meer, dus iets voor mezelf dan maar? Maar wat? Waar blonk ik in uit? Al die medewerkers moesten ergens hun verhaal kwijt. En ik was degene bij wie ze kwamen. Degene die luisterde. Die ruimte gaf. Die begreep.

Daar lag mijn kracht.🩷